In the name of god, the compassionate and mercifull,

Zoals sommigen mss weten zit ik nu in Isfahan, Iran om hier op de 38ste internationale fysica olympiade de nationale kleuren te verdedigen, en onze vijf-koppige ploeg heeft dat met succes gedaan. 1 bronzen medaille voor Li en een eervolle vermelding voor mezelf is het beste resultaat dat Belgie ooit gehaald heeft.

We worden hier ook als vip's behandeld omdat de olympiade in Aziatische landen zeer populair is. Het Chinese team wordt bv. een half jaar getraind om hier een goed resultaat neer te zetten en de olympiade zit ook standaard elke avond in het televisienieuws.

De andere deelnemers vallen ook goed mee: zo is het nerd-gehalte lager dan verwacht en zijn er tot mijn positieve verbazing zelfs enkele knappe dames hier.

Toch heeft het land ook zijn kleine kantjes. De eerste dag bv. passeerden we op de autostrade van Teheran naar Isfahan een uraniumverrijkingsfabriek en onze vrienden uit Wit-Rusland, die ook op de bus zaten, vonden het nodig om daar allemaal een foto van te trekken. Gevolg: een kilometer verder werden we tegengehouden door de politie om alle camera's en gsm's te controleren.

De afbeelding van wijlen ayatollay Khomeini en de 'Jihab'(mannen moeten lange broek dragen, vrouwen een hoofddoek...) begint mij ook een beetje tegen te steken (voetballen bij 40 graden doe ik liever in een korte broek), maar ja, dat neem je er maar bij.

Het belangrijskte van al is dat ik nu geleerd heb hoe groot het verschil is tussen wat men ons in het westen, onder Amerikaanse impuls, wil doen geloven, en hoe iran (of toch zeker Isfahan) echt is

groeten

Pieterjan

ps: het is hier de gewoonte om hier je zegje te beginnen met 'in the name of...' dus heb ik dat ook maar gedaan