Op 20 april 2008 stond ik er dan. De start van mijn eerste Marathon. 42.192 km scheiden mij van  de finish. Zal ik het halen, hoe zwaar zal het zijn en wat zal er gebeuren? Dat en nog veel meer, vraag ik me af terwijl ik wacht op het startschot. onwillekeurig denk ik terug aan het verhaal : “De Marathon”. 

De marathon, is een verhaal van Stephen King, waarbij 100 jongens van maximum 18 jaar het vrijwillig, tegen elkaar op namen. Ze moeten zo lang mogelijk blijven lopen met een minimum snelheid van 6km/u. Hij die het langst volhoudt wint. Hij wint voor de rest van zijn leven alles wat hij kan wensen. Pittig detail er bereikt maar één iemand de finish en dat is de winnaar, al de 99 anderen die het niet meer volhouden om te blijven lopen worden zonder pardon geëlimineerd. De marathon is dan ook een lijdensweg van 5 dagen en 5 nachten non stop lopen, afzien en pijn lijden tot er tegen de avond van de 6^de dag nog twee overblijven en de 99^ste loper tenslotte instort, valt en sterft. We hebben één winnaar, geen zilver en geen brons. Wat er ook gebeurt, ik weet dat er achter mij geen soldaten rijden met een geweer om mijn snelheid in het oog te houden. Ook weet ik dat het gedaan is na 42.192km lopen, maar toch begin ik een beetje bang te worden.  Ik mag er niet aandenken hoe het moet voelen om 5 dagen en 5 nachten te lopen zonder rust, verschrikkelijk!    

Twee mannen met een roze ballon vastgemaakt aan hun T-shirt komen voor mij staan. Zij moeten het tempo maken voor de mensen die net onder de drie uur willen lopen en zijn daarmee de snelste tempomakers in de wedstrijd. Er zijn om de 15 minuten tempomakers voorzien tot 4u30.De start wordt gegeven, daar gaan we. De eerste 5 kilometer gaan zo voorbij. Er staan massa’s supports het weer is schitterend en het tempo is geen probleem. Ik ga net voor de tempomakers lopen om een beetje uit het gewoel rond en achter hen te blijven.  De cadans van al die voeten op de baan is een beetje slaapverwekkend, niet naar luisteren denk ik en verder lopen. Dan duiken we de waaslandtunnel in. Een kilometer bergaf en dan één kilometer bergop. Ik handgaaf mijn positie in de grote groep van lopers die naar de 3 uur willen geloodst worden  zonder problemen, al komt er wel wat trek en duwwerk aan te pas zeker bij de bevoorradingsposten. De eerste 10 km zitten er op. Het Tempo gaat goed, al beginnen mijn kuiten wel al wat harder te worden. Het 15 kilometer punt hebben we net gepasseerd. Ik hef de knieën  wat hoger om de stijfheid te doorbreken en voel meteen dat ik de hielen niet te ver omhoog moet heffen als ik een kramp in de hamstrings wil vermijden. Langzaam maar zeker begint alles pijn te doen, maar het tempo gaat nog steeds goed. De kilometers gaan er nog steeds vlot door en we zitten voorlopig nog steeds goed voor een eindtijd van 2u56. Kilometer 20 gepasseerd,  mijn voeten en tenen beginnen steeds meer pijn te doen. Gewoon negeren denk ik en verder lopen. Het tempo volhouden tot de dertig kilometer en als het dan nog zo goed gaat kun je misschien de gas volledig open zetten. 25 kilometer achter de rug. Ik mis op deze drankpost de flessen met water. Gelukkig zijn het grote flessen en kan ik van iemand nog een halve fles krijgen., maar de groep wordt steeds kleiner. Van de meer dan 100 schieten er nog een twintig tal over. Maar ook bij mij begint het overal pijn te doen. Ik heb niet veel overschot meer en begin te beseffen dat ik blij zal mogen zijn als ik deze mannen zal kunnen blijven volgen. 30 kilometer en de volgende bevoorradingspost volgen. Dat drinken en lopen tezamen gaat me steeds moeilijker af. We lopen met nog een stuk of 15 samen inclusief de twee  tempolopers (nu zonder ballonnen). Ik hang nu achteraan het groepje aan de rekker. Na drie keer een beetje gelost te hebben en terug gekomen te zijn moet ik langzaam plooien. Tot het 34 kilometer punt hou ik ze nog in het vizier, maar dan breek ik definitief. Het licht gaat uit. Wat overheerst is niet zozeer de pijn. Het kost gewoon verschrikkelijk veel moeite om de ene voet voor de andere te krijgen. Het liefste dat ik zou willen doen is stoppen, gaan zitten en liggen. Maar waar ben ik in godsnaam? Ergens midden in Antwerpen. En hoe geraak ik hier dan weg? Er rijd geen bezemwagen achter mij waar ik kan instappen, dus ik zal toch op eigen krachten naar de aankomst moeten geraken. Loop ik dan niet beter gewoon verder? Mijn tempo zakt terug van 4.15 de kilometer naar 5.30 de kilometer. Eindelijk 35 kilometer, nog zeven kilometer, dat is nog 35 minuten lopen, nog een half uur zo afzien, ik haal het NIET. Ik probeer even te wandelen, al weet ik dat het fataal kan zijn. Twee stappen wandel ik en voel meteen dat het geen oplossing is. Regelmatig schieten mij nu lopers voorbij, wat niet echt bevorderd is voor mijn moraal. Uiteindelijk komt dan toch het 36 kilometer punt in zicht. Elke kilometer lijkt nu wel een eeuwigheid te duren. Ik eet alle druivensuiker die ik bij heb op en nog een sportbar in de hoop dat ik er terug wat door kom. Zo sukkel ik verder tot 38 kilometer, ik probeer er wat meer snelheid in te krijgen maar voel onmiddellijk mijn hamstrings in kramp schieten, ontspannen denk ik dan, maar alles doet zo’n pijn, komaan nog een klein stukje roepen de mensen langs de kant je bent er bijna. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt bereik ik het 40 kilometer punt, nog net onder de 3 uur. Een tijd onder de drie uur zit er niet meer in, maar oké dat was ook te verwachten. Ik slaak een zucht van verlichting als ik het bord van de 42 kilometer zie staan. Ik ben er, mijn god ik ben er, nog 200 meter. Ik sla de bocht om en zie een massa van mensen staan langs de dranghekkens die luidkeels staan te roepen. Een rode loper ligt uitgespreid  voor de laatste meters door een zee van mensen en plots schiet mijn rechter hamstring in een enorme kramp, ik schreeuw het uit en voel met mijn hand hoe de spier zichzelf samen trekt tot een bol en weer wat ontspant. Ik loop verder en bereik tenslotte toch de finish in 3u05 en 38 seconden op de 109ste plaats. Het einde van het lijden denk je dan, maar de eerste uren na de marathon zijn nog altijd verschrikkelijk. Alle pijnen die je de laatste kilometers hebt genegeerd komen terug. Ik kan amper nog gaan. Tegen de avond komt er een barstende koppijn op en ben ik tot  weinig of niets meer instaat. Ook de volgende dag kan iedereen nog de sporen van de marathon zien aan de manier waarop je gaat en staat, maar het was de moeite waard. De pijn vergeet je en eigenlijk was het leuk toch zeker tot aan de dertig kilometer.  

Jeroen Vermaercke