Wiskundige Wouter Hamelinck uit het Oost-Vlaamse Merelbeke deed in totaal 137 uur en 17 minuten over de 850 km tussen de start op de Mount Kailash in Tibet en de eindmeet in het basiskamp van de Anapurna in Nepal. Dat is op het dak van de wereld, waar zich ook de Mount Everest bevindt, 's wereld hoogste berg.

Toch even beklemtonen: die 850 km die hij in twintig dagen aflegde - goed voor minstens één marathon per dag - waren voor Hamelinck niet het grootste probleem. 'Tijdens een doorgedreven trainingsweek maal ik gemakkelijk 400 km af. Ik heb ooit al eens 260 km aan een stuk gelopen', zegt de ultraloper.

De hoogte, dat was hét probleem. 'De start lag op 4.500 meter hoogte. Dat betekent dat elke inspanning dubbel zo zwaar weegt. Lopen is daardoor fysiek bijna onmogelijk, behalve tijdens afdalingen en op platte stukken. Dan ren je zo hard je kunt.' Maar er moest vooral veel geklommen worden. De deelnemers kregen 10 bergpassen van meer dan 5.000 meter hoogte voorgeschoteld, met één uitschieter tot zelfs 5.600 meter.

Tien kilo bagage

'Er waren deelnemers die al vanaf dag één met hoogteziekte kregen af te rekenen.' De symptomen daarvan: misselijkheid, hoofdpijn en duizeligheid. 'Normaal moet je dan afdalen, en rusten, maar dat is natuurlijk onmogelijk tijdens zo'n wedstrijd. Die kerels hebben dubbel zo zwaar afgezien. Om één of andere reden had ik geen last van de hoogte. Een enorme meevaller, want je kan je daar niet tegen wapenen. Zelfs een loper uit de Alpen kwam door hoogteziekte dagenlang amper vooruit. Een andere deelnemer zag er zo van af dat hij water op zijn longen kreeg. Hij moest geëvacueerd worden.'

Alsof de hoogte en de afstand nog niet uitdagend genoeg zijn, sleuren de lopers ook nog eens tien kilo bagage mee. 'Dat gaat van proviand tot slaap-, kook- en klimgerei. Je loopt op één van de meest afgelegen en moeilijkst bereikbare plekken ter wereld, ook voor de organisatie. Dat houdt in dat je op jezelf bent aangewezen als je in de problemen komt, bijvoorbeeld wanneer je 's avonds het gezamenlijke bivak niet haalt. 's Nachts daalde de temperatuur geregeld tot -15 graden Celsius. Op zulke momenten heb je beter een slaapzak bij je.'

Zijn gsm en gps-ontvanger had Wouter thuis gelaten. 'Gsm-ontvangst is er daar amper. En een gps-toestel moet je regelmatig kunnen opladen, terwijl er daar nergens elektriciteit is. Bovendien had ik nu ook weer niet zoveel schrik om te verdwalen. Er zijn daar amper wegen. Veel kans om je van weg te vergissen, heb je niet. En als ik twijfelde, vroeg ik aan de lokale bevolking de weg. Niet dat ik de taal spreek, maar met wat gebarentaal en armbewegingen kwam ik al een heel eind.'

Wouter bestrijdt dat de Himal Race gevaarlijk is. 'Toegegeven, op sommige bergpaadjes kan je maar beter niet uitglijden, wegens de afgrond naast je. Maar voor het overige viel het allemaal goed mee. Enkel wanneer er sneeuw en ijs op de route lag, was het echt wel oppassen geblazen. Om die reden zeulden we ook stijgijzers mee.'

Twintig dagen na het startsignaal kwam Wouter als tweede over de finish. 'Aanvankelijk leek ik niet opgewassen tegen de geoefende sherpa's. Zij zijn de hoogte gewoon, net als dat gesleur met materiaal op die hoogte. Maar al na een paar dagen bleek dat zij héél snel startten - ze verdwenen telkens meteen uit het zicht - maar dat ze dat tempo niet konden vasthouden. En zo kon ik langzaam opklimmen in de rangorde.'

In korte broek

Of hij heeft afgezien? 'Natuurlijk, maar dat is een deel van de ervaring. Sporten bestaat voor een deel uit het verleggen van je grenzen. Maar ik heb ook enorm genoten van de prachtige omgeving. We zijn door regio's getrokken waar ze nog nooit een toerist hadden gezien, waar je dagenlang rondloopt zonder een berijdbare weg te kruisen. Je moet je de verbazing op de gezichten van de Nepalezen voorstellen als daar dan plots iemand in korte broek voorbij komt gehost.'

Van de 27 deelnemers haalden er uiteindelijk slechts 11 de eindmeet, met voor de eerste keer een niet-Nepalees in de top 3. 'En dat voor iemand die nog nooit in de Himalaya was geweest!' Er deden ook Zwitserse en Franse lopers mee. 'Zij kunnen dag in dag uit in de Alpen trainen, maar dat bleek geen onoverkomelijk voordeel. Trouwens, in vergelijking met het Himalayagebergte zijn de Alpen - waar ik trouwens ook geregeld ga trainen - toch maar klein bier.'

Wouter Hamelinck is ondertussen weer thuis. 'De eerste dagen had ik niet veel zin om mijn loopschoenen weer aan te trekken.' Maar stilaan komt de goesting terug. 'Over twee jaar wordt er tussen de basiskampen van de Annapurna en de Mount Everest gelopen. Dat wil ik niet missen, tenminste als ik het financieel rondkrijg. Want dit is allesbehalve een goedkope hobby.'